(Oud-)bewoners Salomon Levystrjitte nemen voor sloopdag samen afscheid

De Westereen

Een volksbuurt heeft zo haar eigen charme als de sociale verhoudingen er jaren en zelfs tientallen jaren goed zijn. Zo klopte het hart van de Salomon Levystrjitte in De Westereen vrijdagmiddag laat opnieuw bij een wandelend bezoek van tientallen (oud-)bewoners. Ze wilden nog eenmaal samen herinneringen ophalen in de buurt waar de meeste huurwoningen straks zijn gesloopt.

Uniek is dat ze als één koor onder het straatnaambord spontaan een lied zongen dat de verbondenheid karakter geeft. “Somewhere between you and me, there is a window…”, klonk het even luidkeels. Bij bruiloften van buurtgenoten, die ze standaard samen bezochten, werd volgens traditie altijd dit lied op ludieke wijze gepresenteerd. Janke Bosch kan zich dat levendig herinneren toen ze op 12 augustus 1977 in het huwelijksbootje stapte met Lammert Brouwer uit Feanwâlden. De hele buurt kwam langs bij hun bruiloft, incluis vier Portugezen die een van hen toevallig tijdens een vakantie in Engeland had ontmoet. Over een slaapgelegenheid voor de Portugezen maakte niemand zich toen druk. “In djoer hotel hoecht net. Der binne hjir genôch huzen dêr’t wol in bêd oer is. Twa sliepe hjirre en twa even fierderop”. Janke Brouwer-Bosch glundert bij het ophalen van het oude nieuws: “Ik wit no pas goed hoe’t de rekken sa heech útfoel. Och, dêr steane jo op it momint fan de brulloft echt net sa by stil”. Schaterlachend vertelt ze dat haar moeder in 1957 een woning in de Salomon Levystrjitte betrok. “Ik wie ien jier en haw hjir dus 21 jier wenne”.

Strohoeddames

De grootmoeder van Johanna Weistra die eveneens eind jaren vijftig in de volksbuurt neerstreek, maakte op velerlei terrein naam. Haar beppe Tietje Weistra-Brouwer trok samen met haar buurvrouw Hiltje ’s ochtends in alle vroegte er veelvuldig op de fiets op uit om ergens een visje aan de haak te slaan. Gewapend met grote strohoeden, een vishengel op of aan het stuur en een deuntje fluitend kon niemand hun vertrek of binnenkomst ontgaan. Ze opereerde daarnaast kippen die met pauwen en ander gevogelte de buurt een levendig karakter gaven. Niemand maakte zich in die tijd druk over geluidoverlast. Alle buurtgenoten die gitaar konden spelen, zaten zomers steevast buiten om anderen mee te laten genieten. 

Huisdozen

Omdat de volksbuurt tegelijkertijd een verhoudingsgewijs arme buurt was, werden er weinig herinneringen over vakanties gedeeld. De zomervakanties bracht de jeugd er in de jaren vijftig, zestig en ook zeventig door op een alternatieve wijze. “Wy sochten wat doazen by elkoar by de winkels en bouden hûskes mei bankjes deromhinne yn de tún fan ien. Dan koene wy oant jûntiids, soms let, in hiele bulte wille mei elkoar ha”. De wandeling, spontaan georganiseerd door de geboren Westereenders Nettie Reitsma-van der Heide en Klaske Ferwerda-Steegstra, werd afgesloten in zalencentrum Old Dutch. “Dizze kear dogge wy it sa”, aldus Klaske. “In oare kear pakte wy it wat oars oan, want sa’n bȃn as wy mei elkoar yn dizze buert hȃn hawwe, is abslút unyk. Somewere between….sille wy it noch ienkear mei syn allen sjonge?” (Foto: Jelle Raap)


Auteur

Jelle Raap