Honderd jaar en nog alle dagen er op uit

Ferwert

Tjitske Hoekstra-Paauw uit Ferwert werd zondag 12 augustus 100 jaar. Ze woont al 14 jaar in woonzorgcentrum Foswert en geniet alle dagen van de contacten daar én dat ze er nog fijn zelf met haar elektrische rolstoel op uit kan.

Tjitske Paauw is honderd jaar geleden geboren in IJlst. Ze was nog heel jong, toen ze met heit en mem verhuisde naar Hilaard. Het gezin vestigde zich later in Ee, toen heit in ‘it bûterfabryk’ werkte. In Ee groeide ze op in een tijd van crisis. Ze maakte als ‘jong faam’ de Tweede Wereldoorlog mee en de ontwikkeling van alle nieuwigheden waar ze zich tot op de dag van vandaag soms nog over verbaast. De eerste auto in het dorp, ze heeft het nog helder voor de geest dat er riolering werd aangelegd, de eerste wasmachine en een stofzuiger, het wonder van de telefoon. Doorleren had ze misschien wel graag gewild, maar na de lagere school maakte ze al lange dagen bij de boer.

Bij de bakker in Ee leerde ze Freerk Hoekstra kennen. Heel veel zagen ze elkaar in de verkeringstijd niet eens. ,,Freerk moast twa jier ûnderdûke by in boer yn Aduard en dêr bin ik twa kear hinne west op ‘e fyts’’, zegt Tjitske en ze vertelt dat de liefde op de proef gesteld toen Freerk vanwege een schampschot elf weken in een ziekenhuis lag in Leiden en er nauwelijks contact was.

Pas na de bevrijding en een tijd van hard werken om het hoofd boven water te houden, kon het jonge stel plannen maken voor de toekomst. Ze trouwden zo na acht jaar verkering op 6 november 1951 in het gemeentehuis van Oostdongeradeel in Metslawier. Toekomst zagen ze in Ferwert, met wonen aan de Lytse Buorren en Freerk dagelijks met zijn ‘molkkarre’ bij de deuren langs. ,,Wy ha de earste nacht nei ús trouwen net iens by inoar sliept. Freerk is dy selde jûns noch wer op ‘e fyts nei Ferwert gien. Hy moast de oare deis al wer sutelje yn Ferwert.’’

Tjtske en Freerk bleven als gezin met hun vier kinderen altijd wonen aan de Lytse Buorren in Ferwert. Voor heit en mem en hulp ook van de kinderen was het hard werken, ook nog als Freerk ’s avond thuiskwam met zijn SRV-wagen. ,,Mar wy hawwe it dêr altyd goed hân.’’

Tjitske vertelt dat ze voor het eerst echt vakantie hadden, toen Freerk 65 jaar werd. ,,Fan de bern krigen wy in Rijnreis oanbean. Dat wie geweldich fansels. Dêrnei binne wy ek wol faker fuort west, lykas nei de Veluwe.’’

Freerk Hoekstra overleed 20 jaar geleden en het is nu 14 jaar geleden dat Tjitske naar Foswert moest verhuizen, omdat haar benen niet meer konden wat ze allemaal nog zo graag zou willen doen. Zelfstandig wonen kon toen gewoon niet langer. Ze had er grote moeite mee om de deur achter haar dicht te doen, maar geniet nu van de zorg, zoveel bekenden om haar heen en regelmatig bezoek van de kinderen.

Tjitske blijft ook heel goed op de hoogte van wat er in de wereld om haar heen gebeurt. Het nieuws op de televisie volgt ze op de voet en kranten worden gespeld. De elektrische rolstoel is nu een uitkomst en houdt haar mobiel. De eeuwelinge is blij dat er regelmatig iemand bezoek komt en via de sociale media blijft ze op de hoogte hoe het met de klein- en achterkleinkinderen gaat. ,,Ik kin gelokkich alle dagen sels noch in slagje om, ik kin nei de seal foar kofjedrinken en nei de tsjerketsjinst. Hjir yn Foswert wenje in soad bekenden, dat is wol moai. As je sa âld wurde, falle der ek in soad fuort, mak ha it hjir bêst en der wurdt hiel goed op my past.’’