In de schijnwerper: Pietrik Anjema

BROEKSTERWALD - In de rubriek ‘In de schijnwerpers’ komt iedere week een persoon aan bod die iets bijzonders heeft beleefd, een prijs heeft gewonnen, bijzonder vrijwilligerswerk doet of iets speciaals gaat doen. Deze week: Pietrik Anjema.

Pietrik Anjema uit Broeksterwâld was altijd wat angstig over de dood en alles wat daarmee te maken had. Na de dood van haar heit in 2016 veranderde dat. Nu is ze vrijwilliger bij de VPTZ, de Vrijwillige Palliatieve Terminale Zorg Noordoost Friesland. Als vrijwilliger waakt ze bij mensen die op hun sterfbed liggen.

Hoe heeft de dood van jouw heit gezorgd voor een ommekeer in jouw leven?

,,Mijn vader heeft niet altijd een makkelijk leven gehad. De laatste jaren had hij dementie. Met een gebroken heup kwam hij in het ziekenhuis terecht. Hier kwam een zware longontsteking bij. Maar ondanks dat hij zo ziek was gebeurde er iets met hem. Hij straalde. We hebben toen gezegd: ‘We zetten de behandeling stop’. Op een dinsdagavond namen we hem mee naar huis waar we hem hebben verzorgd. Ondanks dat hij ziek was en pijn had was er zo’n rust over hem. Hij had de hemel gezien. Hij was los. De hele woensdag zijn we nog bij hem geweest. We zagen hem wegglijden, met een glimlach op zijn gezicht. Wij voelden daar heel erg God’s hand in. Wij lieten hem los, maar merkten dat God hem vastpakte. ’s Nachts om 2 uur is hij overleden. Mijn vader heeft mij laten zien dat de dood niet eng is, omdat hij wist waar hij naartoe zou gaan. Hij zei: “Ik sta daar op jou te wachten. Ik laat je zien dat sterven niet eng is, zolang je maar op God vertrouwt.” Dat is het grootste geschenk wat hij mij ooit gegeven heeft. Dankzij zijn overlijden ben ik niet meer bang voor de dood.”

Wanneer voelde je dat je iets met deze ervaring moest doen?

,,Eigenlijk direct toen mijn vader was overleden. Toen dacht ik al: iedereen verdient zo’n dood. Niemand verdient het om alleen te sterven. Voordat ik de daad bij het woord voegde waren we echter wel een tijdje verder. In juni van dit jaar heb ik de cursus gedaan en onlangs heb ik voor het eerst gewaakt.”

Waarom is het werk van de VPTZ zo belangrijk?

,,Als iemand op sterven ligt dan komen er veel emoties bij kijken. Sommige mensen worden bang, kwaad of verdrietig. Dat zijn emoties die erbij horen, maar die heel zwaar kunnen voelen.

Als vrijwilliger luister je naar de mensen. Dat is het allerbelangrijkste van het werk. Simpelweg er zijn, iemands hand vastpakken als diegene dat graag wil. Op die manier kun je soms troost bieden, mensen vertrouwen geven. Maar ook het ontlasten van de familie is een belangrijk onderdeel van het werk. Ook voor hen is het een moeilijke tijd en als je dan een nacht even niet aan het bed van bijvoorbeeld je partner of ouder hoeft te zitten en op die manier zelf wat rust kunt pakken dan is dat heel wat waard.”

Jij bent momenteel de jongste vrijwilliger bij de VPTZ. Heeft je jonge leeftijd ook nadelen voor dit werk?

,,Voordat ik hiermee begon ben ik wel eens onzeker geweest; wat heb ik iemand die op het sterfbed ligt nou te bieden? Mijn twijfels heb ik echter in gebed gebracht en bij God neergelegd. Ik heb Hem gevraagd mij wijsheid te geven. Daar vertrouw ik op. Als ik bij iemand ga waken neem ik standaard mijn Bijbel mee. Als iemand daar behoefte aan heeft, kan ik altijd voorlezen uit de Bijbel. En inmiddels weet ik dat ik de wijsheid niet in pacht hoef te hebben. Bij moeilijke vragen mag ik ook gerust zeggen dat ik het allemaal ook niet precies weet. Een luisterend oor bieden, een stukje troost bieden, vertrouwen geven, dat is het allerbelangrijkste. En dat wil ik graag met hart en ziel doen.”

Johanna Kommerie