Een sprankje hoop | Een persoonlijk verslag van Esther Leystra over een week vrijwilligerswerk in Irpin, Oekraïne

Esther Leystra, voorste rij derde van rechts, met de groep vrijwilligers en Oekraïners.

Bij het begin beginnen. Zo werkt het schrijven van een verslag vaak. Maar deze keer lukt het mij niet. De reis naar Irpin (voorstad van Kiev, Oekraïne) die ik met een groep vrijwilligers heb gemaakt is anders dan andere reizen. Want nog nooit eerder heb ik vrijwilligerswerk in een oorlogsgebied gedaan. En het besef dat ik samen met 12 anderen een week lang in een land heb gezeten waar iedere dag nog altijd duizenden schoten worden gelost, komt nu pas.

De indrukwekkende oorlogsverhalen van de bewoners van Irpin, maar ook de prachtige woorden van dankbaarheid dwalen nog elke dag in mijn hoofd. Al zijn het niet alleen de woorden. Ook de beelden van al die plat gebombardeerde huizen, verwoeste gebouwen en uitgebrande auto’s laten me niet los. Maar ondanks alle ellende, voelde en zag ik een sprankje hoop tijdens deze week van 16 t/m 24 september.

Dit gevoel van hoop was er eigenlijk vanaf het begin al. Of misschien zelfs al vóór de reis. Voor ons vertrek naar Oekraïne hebben we namelijk een aantal online meetings gehad. Eerst met potentiële vrijwilligers, daarna met de definitieve groep vrijwilligers. Ook al zaten we allemaal achter ons eigen scherm, het feit dat we met elkaar naar Oekraïne zouden gaan en met de nodige risico’s in ons achterhoofd, verbindt. En waarschijnlijk hebben we de dagen voor vertrek ook allemaal dezelfde vragen te horen gekregen: ‘Is het wel veilig om te gaan?’ ‘Ben je goed verzekerd?’, ‘Hoe is de situatie nu in Irpin?’, ‘Hoe weet je dat het veilig is?’ Als ik heel eerlijk ben, kon ik geen overtuigende antwoorden op deze vragen geven. Maar toen ik de groep op de dag van vertrek ontmoette, merkte ik dat ik niet de enige was.

Op vrijdagochtend 16 september was het dan zover. Voor het eerst ontmoetten we elkaar fysiek. Deze eerste ontmoeting in Groningen was tegelijkertijd ook de start van de reis naar Oekraïne.

Na een korte kennismaking en het inladen van de twee busjes met de ingezamelde goederen en onze eigen bagage, volgden we het navigatiesysteem. Eerst richting Lublin, Polen waar we vrijdagavond overnachtten. De dag daarna richting Irpin, Oekraïne. Het was een lange, maar gezellige reis. Wanneer je meer dan 24 uur in een busje zit met een groep onbekende mensen is er immers genoeg gespreksstof. Op wat uurtjes slaap na, was het dus ook bijna niet stil in beide busjes. Al veranderde dit na de grensovergang tussen Polen en Oekraïne. Want zodra we Oekraïne inreden, beseften we denk ik allemaal ‘de oorlog is echt’. Ik pakte mijn camera erbij om foto’s en video’s te maken. Vooral de checkpoints maakten indruk op mij. Nog nooit eerder had ik zulke controleposten gezien. Het voelde heel even alsof ik in een slechte oorlogsfilm was beland. Maar hoe langer we door Oekraïne reden en hoe dichter we bij Irpin kwamen, hoe meer ik besefte dat dit echt was. Nee helaas, het zijn geen acteurs die verkleed zijn als militairen met nepgeweren.. De oorlog is echt. Uiteindelijk reden we op zaterdagavond Irpin binnen. Daar werden we hartelijk ontvangen door de Irpin Bible Church.

Na een goede nachtrust, hadden we zondag een druk maar mooi en indrukwekkend programma op de planning staan. In de ochtend werden we warm onthaald door de lokale kerk. In de middag namen Oksana en Ruslan – een enorm gedreven echtpaar uit Oekraïne om u tegen te zeggen - ons mee de stad in om ons te laten zien hoeveel schade er is aangericht. Hoewel ik wist dat meer dan 70% van Irpin verwoest is, keek ik vol verbazing naar dit kille straatbeeld. Het had iets surrealistisch. Al die kapotgeschoten huizen, flatgebouwen, winkelcentra.. Ik weet nog dat ik bij mezelf dacht ‘dit is denk ik nog niks’. Ik probeerde me voor te stellen hoe het in het voorjaar is geweest met alle geluiden en geuren erbij. Het moment toen Irpin in februari en maart de frontlinie was in de strijd om Kiev.

Vreselijk… Toch gaat het leven door. De Oekraïners kunnen natuurlijk ook niet anders.

Ondanks de oorlog gebeuren er mooie dingen in het land. Mensen zoeken elkaar meer op, vinden steun bij elkaar en iedereen probeert vooruit te kijken. Daarnaast zijn ze enorm trots op hun land en waarderen ze alle steun van andere landen. Zo werd ook onze komst enorm gewaardeerd. Met de tranen in hun ogen luisterden ze naar ons verhaal en onze motivatie om af te reizen naar een oorlogsgebied. Maar ook wij luisterden met een brok in onze keel naar de verhalen van de inwoners. Ook de gesprekken met de families waar we een mobile home hebben gebouwd of een dak hebben gerepareerd zal ik niet snel vergeten.

Op maandag 19 september ontmoetten we de eerste twee gezinnen die we gingen helpen met het bouwen of repareren van hun huis. Onze groep werd die ochtend in twee groepen opgesplitst: de ene helft ging bezig met het bouwen van een mobile home (soort tiny house) en de andere helft met het repareren van een kapotgeschoten dak. Het was voor beide groepen eerst even zoeken. Wie doet wat, wie kan wat, welk materiaal hebben we nodig, waar ligt alles en hoe komt alles op de juiste bouwlocatie? Na de middagpauze volgde er een korte evaluatie en kwamen we tot de conclusie dat het effectiever zou zijn om nog een project toe te voegen. Het resultaat? Drie fanatieke groepjes op drie verschillende bouwlocaties aan het werk. Tot en met donderdag 22 september zagen de dagen er ongeveer hetzelfde uit: klussen, klussen en nog eens klussen! Ik heb mij voornamelijk bezig gehouden met het isoleren van het dak. Uiteindelijk hebben we als groep 3 mobile homes weten te bouwen (dus één extra) en het dak van een huis weten te repareren en isoleren. Met een enorm tevreden gevoel stapten we vrijdag de busjes weer in met Nederland als eindbestemming.

Dankbaar

Nu ik terugdenk aan deze week, ben ik enorm dankbaar voor deze ervaring. Ook al gaat de strijd tussen Rusland en Oekraïne onverminderd door en is dit dag 222 van de oorlog, zie ik ook sprankjes hoop. Nog nooit heb ik zoveel veerkracht van de mens gezien. Nog nooit heb ik zoveel mooie woorden van dankbaarheid mogen ontvangen. De tel van het aantal ‘ thank you’s’ in deze week ben ik inmiddels kwijtgeraakt. Maar ik vergeet ze niet, ook omdat ik weet dat deze niet alleen voor mij zijn bedoelt. Deze woorden zijn ook voor mijn familie en vrienden en alle anderen die met mij mee hebben geleefd. Dus bij deze: Dank jullie wel.

Wil je meer informatie? Kijk dan op https://irpin.vooroekraine.nl

Nieuws

Meest gelezen

menu